De heer Andries Hagoort woonde in mei 1940 met zijn familie (drie broers en vier zusters) in Numansdorp. Hij werkte in de oorlogsjaren als landarbeider bij de Ambachtsheerlijkheid in Numansdorp. In 1943 werd zijn broer Jan Hendrik verplicht tewerkgesteld in Duitsland.

Het gezin moest omstreeks februari 1944 evacueren, omdat de Duitsers Numansdorp wilden innemen. Zij gingen naar familie in Strijen (bij een zuster van Andries Hagoorts moeder). Het land rond Numansdorp werd onder water gezet. De Ambachtsheerlijkheid huurde land in de Biesbosch bij Werkendam. De heer Hagoort werkte vanaf die tijd in de Biesbosch, waar hij door de week verbleef. In de weekenden ging hij naar zijn ouders in Strijen.

Andries Hagoort was op 16 mei 1944 aan het werk op het land in de Biesbosch. De Duitsers hadden 's ochtends vroeg al vijf jonge mannen opgepakt die tussen de 18 en 25 jaar oud waren. De heer Hagoort werd gecontroleerd, maar mocht weer gaan (hij was 17 jaar oud). Tegen de avond, hij was van zijn werk op weg naar huis, werd hij alsnog door de Duitsers aangehouden en moest blijven. Een van zijn oudere broers, die ook bij de Ambachtsheerlijkheid werkte, zag hem tussen de gearresteerden zitten. Andries Hagoort werd met een aantal andere opgepakte jongens met een vrachtwagen naar Hardinxveld gebracht. Dezelfde avond werd hij met honderden jonge mannen in volgepropte vrachtwagens naar Kamp Amersfoort vervoerd waar zij 's nachts omstreeks drie uur aankwamen. Pas na aankomst daar werd hem duidelijk waarom hij was opgepakt: hij was slachtoffer van de represaille naar aanleiding van de liquidatie van Landwachter Westdijk door verzetsmensen.

In Kamp Amersfoort moest Andries Hagoort stro vlechten. Kort na aankomst werd hij 's nachts bij een plotselinge controle door een dronken Duitser hard op zijn hoofd geslagen met een stuk hout. Hij kreeg een grote buil en zorgde er daarna voor zich op de achtergrond te houden als er weer van dat soort controles waren.

Op 7 juli 1944 ging Andries Hagoort op transport naar Duitsland. Hij kwam terecht in Schkopau en werk in een fabriek tewerkgesteld. Hij werd met medegevangenen ondergebracht in een Lager bij de fabriek. Het Lager was niet omheind. De gevangenen moesten het prikkeldraad zelf aanbrengen. Hij werd voortdurend bewaakt, ontsnappen was niet mogelijk.

Na ongeveer veertien dagen werd Andrie Hagoort met andere gevangenen uit het kamp in Schkopau ondergebracht in een kamp bij het dorp Lippendorf. Dit kamp werd 'De Kippe' genoemd en lag op een berghelling. Het kamp was omheind en werd dag en nacht bewaakt. De gevangenen werden ondergebrachtg in ronde hutten van karton, die aan alle kanten lekten. Andries Hagoort moest steeds voor dezelfde fabriek werken: Aktiengesellschaft Sachsische Werke (ASW), Braunkohlen und Grosskraftwerk Bohlen. In oktober 1944 werd hij overgeplaatst naar een kamp in Peres, een dorp dat ongeveer vijf kilometer van Lippendorf lag. Ook daar werd hij voortdurend bewaakt en moest hij werken voor ASW. De omstandigheden in de kampen en tijdens het werk waren zwaar. In oktober 1944 waren er onder de gevangenen al veel doden gevallen.

De heer Hagoort leed honger en zat in een slecht commando. Hij werd in Peres in een beter commando geplaatst waardoor de werkomstandigheden voor hem iets lichter werden. Hij werd onder bewaking van en naar het werk gebracht. Hij moest een keer tijdens de terugtocht naar het kamp naar de WC. Hij kwam niet snel genoeg terug en werd bij terugkomst keihard door een Russische bewaker met een geweerkolf in zijn rug geslagen. De Rus sloeg zo hard dat de geweerkolf stuk ging. Andries Hagoort liep dagenlang kreupel door de pijn in zijn rug en heeft zijn hele leven rugklachten gehouden. Rond kerst 1944 lag lag de heer Hagoort ook met voetwonden in de ziekenbarak. Zijn voeten waren er zo slecht aan toe, dat hij amper kon lopen. Hij verbleef enkele maanden in de barak, maar werd, hoewel zijn voeten nog niet hersteld waren, door een Duitse arts weer naar het werk gestuurd.

Er was zeer vaak luchtalarm. Ook waren er op korte afstand (binnen twee kilometer) bombardementen. Als gevolg hiervan raakte het kamp beschadigd, hoewel het kamp niet zelf getroffen werd.

Op 13 april 1945 was er pantseralarm. Alle gevangenen moesten op de appelplaats komen en loopgraven maken. Op 14 april 1945 was de bewaking verdwenen. Andries Hagoort is toen met een groep van circa twintig man op weg gegaan richting front, op zoek naar geallieerden. Zij zagen onderweg een dorp dat beschoten werd en in brand stond. Zij schuilden enige tijd in een opslagruimte in een berg. Kort daarop werden zij bevrijd door de Amerikanen en kregen van hen eten. De heer Hagoort heeft na de bevrijding ongeveer tien dagen doorgebracht in een dorp in de omgeving van Peres. Hij was ondergebracht in het huis van de burgemeester van dat dorp. Hij is later overgebracht naar Zeitz, een stadje niet ver van Leipzig. Hij zat daar in een burcht. Na enige tijd werd hij met andere oud-gevangenen uit Peres in open vrachtwagens overgebracht naar Leipzig. Van daaruit reisde hij per trein naar Nederland. De reis duurde vijf dagen. Op 13 juni 1945 kwam hij in Valkenburg aan, waar hij medisch gekeurd werd. De keuringsarts was niet helemaal tevreden, maar liet hem toch gaan, zodat hij naar huis kon. Andries Hagoort keerde in juni 1945 terug bij zijn familie in Strijen.

Na zijn thuiskomst bleef hij twee a drie weken thuis om geestelijk en lichamelijk op verhaal te komen. Vervolgens ging Andries weer bij zijn oude werkgever, de Ambachtsheerlijkheid, aan het werk. Hij werd in 1946 opgeroepen voor keuring voor militaire dienst. Tijdens deze keuring werd geconstateerd dat hij long-tbc had en werd daardoor afgekeurd. Hij heeft drie jaar thuis gekuurd in een houten ligtent, waarna hij opnieuw aan het werk ging bij de Ambachtsheerlijkheid. In 1957 bleek hij weer tbc te hebben en moest hij opnieuw drie jaar kuren.

Informatie afkomstig uit het Sociaal Rapport, opgesteld door de Stichting 1940-1945 aan de hand van door Andries Hagoort op 8 december 2004 verstrekte gegevens.

Op 27 juni 2011 heeft Diete Oudesluijs in opdracht van Stichting Nationaal Monument Kamp Amersfoort een interview gehouden net de heren Andries Hagoort en Jan Korbijn in aanwezigheid van Anja van der Starre. Dit interview is vastgelegd op film.